Meloen

meloen1 (2K)

Meloen is de vrucht van een (sub)tropische komkommerachtige plant. Als je even abstractie maakt van smaken, geuren en kleuren, dan zie je inderdaad een verre verwantschap tussen komkommer, courgette, pompoen, augurk en meloen. Maar je moet er wel wat inspanning voor doen. Meloenplanten zijn sterk gericht op procreatie en ze gedragen zich daarbij op een promiscue manier. Zonder ijdel taalgebruik: ze planten zich gemakkelijk voort en ze doen het met Jan en alleman. Dankzij deze eigenschap is er een enorme variatie aan soorten ontstaan. De vele bastaardvormen laten zich bepaald niet gemakkelijk opdelen in categorieën. Voor de menselijke psyche is dat zeer vervelend. Maar, waar een wil is, is een weg. Ten eerste de Kantaloep-meloenen. De naam is afgeleid van Canteloupe, een gehuchtje in de buurt van Rome, waar deze meloenen in de tuin van de Paus werden geteeld. Ze zijn aan de buitenkant verdeeld in segmenten of bedekt met wratachtige knobbels. De bekendste soort uit deze categorie is de cavaillon of charentaismeloen, een kleine vrucht van ongeveer 1 kg met gladde, geelgroene schil en in de lengte donkere strepen (de breedtegraden). Het is een populaire soort vanwege de zoete smaak (hoe kon het ook anders?). De vruchten worden rijp geoogst en zijn slechts enkele dagen houdbaar. Ten tweede de netmeloenen.meloen2 (2K) Dat zijn meloenen met een kurkachtig lichtbruin of wit netwerk op de schil. De schil zelf is glad of gesegmenteerd. De galiameloen hoort in deze categorie thuis en is van oorsprong een Israëlische variëteit. Ten derde de gladde meloenen, zoals honing- of suikermeloen. Die soorten moeten lang rijpen en worden vooral in de winter aangevoerd. Tenslotte is er nog een vierde categorie, namelijk de watermeloenen. Ze bestaan uit 95% water. Het belangrijkste verschil is dat de zwarte pitten bij watermeloen niet in een middenholte geconcentreerd zijn maar overal in het vruchtvlees verspreid zitten. Jammer genoeg, want dat limiteert de snelheid waarmee je het dorstlessende vruchtvlees achter de kiezen kan steken. Een echte spelbreker dus, die pitten, bijna zo ergerlijk als visgraten.

Gepubliceerd door: De Wassende Maan

Terug